Onyks
Nazwa onyksu pochodzi od greckiego słowa onyx, czyli
„paznokieć”. Według mitu Eros przyciął paznokcie śpiącej
Afrodyty i rozrzucił je po ziemi. Ponieważ żadna cząstka bogini
nie mogła zaginąć, Mojry miały zamienić je w kamień.
Głęboka, nieprzenikniona czerń onyksu, która pochłania światło,
sprawiła, że od dawna postrzegano go jako symbol ochrony,
opanowania i siły charakteru. W starożytnym Rzymie rzeźbiono
w nim pieczęcie i kamee, a żołnierze nosili onyks z wizerunkiem
Marsa, boga wojny, wierząc, że doda im odwagi.
W epoce wiktoriańskiej czarny onyks stał się kamieniem noszonym
w okresach żałoby i trudnych doświadczeń. Symbolizował
wytrwałość, godność oraz spokój w obliczu straty.
Z tych przekonań wyrosła tradycyjna symbolika onyksu jako
kamienia pomagającego zachować wewnętrzną siłę i równowagę,
gdy życie stawia przed człowiekiem wyzwania.
